เพลงซานเกอ เพลงพื้นบ้าน ของคนฮากกา

          เพลงซานเกอ เพลงพื้นบ้านที่เป็นเอกลักษณ์ของฮากกาโดยเฉพาะ ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือน มีเนื้อหาสาระครอบคลุมไปทุกด้านของชีวิตคนฮากกา โดยเฉพาะเพลงรักของหนุ่มสาว ที่ร้องตอบโต้กัน มีลีลานจังหวะที่สนุกสนาน และเพลงลาจากบ้านไปเผชิญโชคถึงถิ่นไกลโพ้นทะเลของสามี คนรัก เต็มไปด้วยถ้อยคำที่กินใจเชือดเฉือนอารมณ์อย่างยิ่ง เพราะส่วนมากเป็นการลาจากันชั่วชีวิต
          ปัจจุบันที่ประเทศจีน โดยเฉพาะในถิ่นเมืองของฮากกา เช่น เหมยโจว ยังอนุรักษ์เพลงซานเกอนี้ไว้ ทุกคืนวันเพ็ญเดือนแปดของจีน ซึ่งเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ จะมีการจัดมหกรรมแข่งขันประกวดเพลงซานเกอกันยิ่งใหญ่ทุกปี
          เพลงซานเกอที่คัดเลือกถอดนความมานี้ เป็นเพลงรักระดับคลาสสิก ที่ถ่ายทอดอารมณ์รักของหนุ่มสาวฮากกา ที่รักมั่น รักมาก รักจริงจังเหนียวแน่น เหมือนเถาวัลย์พันเกียวรัดต้นไม้จนแห้งตาย ยังไม่คลายเกลียวมัดซึ่งกันและกัน

ไม้ต้น - เถาวัลย์ พันมัดกอดก่าย เฉาตายด้วยกัน


  1. บนเขา…เห็นเถาวัลย์
    ต้นแยก…แตกก้านติด


  2. กิ่งเถา…เกี่ยวต้นแน่น
    ปรนเปรอ พะนอ คลอเคล้า


  3. ต่างสอด ต่างกอดก่าย
    จะอยู่ จะคู่กัน


  4. แม้ใบ…ก้านอับเฉา
    ต้นยืน…ฝืนตั้งกาย
เลื้อยพัน…รัดไม้ ต้นมิด
ชอนชิด ชอนเลี้ยว

ก้านแอ่นรับ กระชับเข้า
ไม้-เถา ไขว้เสย…เกยกัน

ไม่หน่าย ไม่พราก จากขวัญ
ตราบวัน…ตราบแล้ง แห้งตาย

กิ่งเถา…เฝ้ามัด ไม่คลาย
ให้เถาก่าย…ตายด้วยกัน

ถอดความจาก "เพลงซานเกอ" โดย กู่เค่อ